Statement
|
In recent years, figurative painting in Iran has gained so many admirers. However, due to some governmental barriers against painting female body and representing nudity, male body has become one of most important subjects for Iranian painters. These barriers have never interested Iranian painters, but they have caused raising creativities in figure painting methods. In fact, figure in most of Iranian painters’ works, instead of representing state and sense of the model, is a mean for painter to show his feelings about social and political situation around. Therefore, there is always a tendency to sad Expressionism in Iranian contemporary paintings, expressing pains, protests, and tragic situation and feelings of contemporary Iranians.The idea of representing mankind in my works is a combination of vulnerability, weakness, and pain. In my works, body is not a symbol of beauty and healthiness, but is a muscular coverage trapped the mankind inside, and sometimes it changes too much, so that it is difficult to recognize human body from that of animals. My paintings are criticisms to the contemporary mankind, and try to show the mankind essence rather than faces and bodies. In my paintings, body is muscular but weak, ugly but attractive, and dynamic but static. There is a weak soul behind this powerful face, which seeks pity and help. Although these paintings are totally subjective and have nonnatural appearances, they are natural due to their color selection and details. |
فیگور انسان در آثار بسیاری از نقاشان ایرانی بیشتر از آنکه بیان کننده حالت و حس مدل باشد در حقیقت وسیله ای است برای بروز احساسات نقاش نسبت به فضای اجتماعی و سیاسی خویش. از این روست که در نقاشی معاصر ایران جلوه های آشکاری از گرایش های غمناک اکسپرسیونیستی را می توان دید که بیان کننده رنج ها، اعتراضات و موقعیت تراژیک و حساس انسان معاصر ایرانی است. ایده ترسیم انسان در آثار من از کنار هم گذاشتن آسیب پذیری، ناتوانی و رنج شکل گرفته است و بدن در آن نماد زیبایی و سلامت نیست بلکه پوشش عضله مندی است که انسان به آن گرفتار شده است و گاه تا به آنجا تغییر شکل پیدا می کند که تشخیص اندام انسان را از حیوان مشکل می سازد. نقاشی های من نقدی است بر انسان معاصر که تلاش می کنند به جای صورت انسانی جوهره بشری را نشان دهند. انسان نقاشی های من عضله مند ولی ناتوان، زشت ولی جذاب، پر حرکت ولی ایستا است. در پشت این نمای بیرونی نیرومند، روح آسیب پذیری وجود دارد که ترحم و کمک را جستجو می کند. این آثار اگر چه کاملا ذهنی آفریده می شوند و ظاهری طبیعت گریزانه دارند اما به واسطه انتخاب رنگ ها و ترسیم جزئیات مفهومی طبیعت گرایانه پیدا می کنند. خط در این آثار حضور کمی دارد و جای خود را به حجم پردازی های اغراق آمیز با تنالیته های رنگی گرم می دهد |
